29 Ağustos 2013

Kitap Yorumu: Anansi Çocukları || Neil Gaiman - Okuyucu Testi





Anansi Çocukları
Neil Gaiman

Tür: Fantastik, aşk, Şehir Fantazisi
Goodreads Puanı: 3.96 ( 88,959 oylama)
Sayfa: 384
İlk çıkış: 2005
Yayıncı: İthaki Yayınları
Çevirmen: Murat Özbank
Seri: -
Puanım:  
Ödüller: Locus Award for Best Fantasy Novel (2006), Mythopoeic Fantasy Award for Adult Literature (2006), ALA Alex Award (2006),
British Fantasy Award for Best Novel (2006)



Neil Gaiman benim uzun zamandır okumak istediğim bir yazardı. İlgimi çektiğinden, her yerde gördüğümden, bizim Kitap Hayvancağızının ona olan bağlılığından kaynaklanıyordu bu. Zimlicious da bu merakı körüklüyordu elbette. İthaki yayınlarından kitap çıkınca bizimkilerle konuştuk, tur yapmayalım ama hep beraber okuyalım dedik. Sonra Kitap Dostları'nın blog tur yapacak olduğunu öğrendik, önceliği onlara bıraktık. Araya başka şeyler girdi... Bu yüzden de bu kadar geç yazıyoruz. :)

Beni facebook, twitter ya da goodreads'tan takip ediyorsanız, bu kitabı okurken ne kadar çok zorlandığıma da tanık olmuşsunuzdur. Aslında Neil tam benim zevkime hitap edecek türde yazıyor. Fantazi. Ne yazık ki ben adamın kitaplarına bir türlü giremiyorum. İçinde kaybolamıyorum... Şimdilik bunu bırakıp biraz konusundan devam etmek istiyorum.
kitabisevda Sonraları, kuşlar korkulacak şeylere dönüştüğünde bile, Şişko Charlie o sabahı iyi ve hoş bir şey olarak hatırlayacak, ama her şeyin o gün ve orada başladığını düşünecekti. Çılgınlıktan önce; korkudan önce.


Şişko Charlie, normal bir hayat süren, nişanlı, evlilik hazırlıkları içinde; kendi kendine yaşayan bir adamdır. Nişanlısı Rosie'nin düğün için babasını çağırmak istemesi ile Charlie hiç istemeyerek evi arıyor. Babası şakaları ile hayatını mahvetmişti, şimdi de düğününü mahvedecekti çünkü. O konuşmada Şişko Charlie babasının öldüğünü öğreniyor. Hemen cenazesi için Amerika'ya gidiyor. Babasını kaybetmesi yeterince kötü değişmiş gibi, bir de çocukluğundan beri görmediği Örümcek adında bir kardeşi ve babasının Anansi, bir tanrı olduğu ortaya çıkıyor. İnanmıyor elbette. meh.
kitabisevda "O bir tanrı değildi. Babamdı."
"Her ikisi de olmak mümkün." dedi kadın. "Olur böyle şeyler."



Ancak eve döndüğünde bir örümcek görüyor ve kendine hakim olamayarak ondan kardeşine selam göndermesini istiyor. Ve Örümcek kapısında bitiyor. Tanrı babasından tüm gücü, karizmayı almış; Charlie'nin olup olmak isteyeceği biri. Önce hayatını, sonrada nişanlısını çalıyor. İşler buradan sonra öyle bir hal alıyor ki, Charlie defalarca keşke yapmasaydım demekten kendini alamıyor.

Yukarıda anlattığım gibi, kitaba başlarken, devam ederken çok zorlandım. Elimde uzunca bir süre kaldı. Ancak bir yerden sonra 'bitireceğim!' dedim. Bitirmeliyim. O gün bitti kitap. Son 200 sayfa su gibi akıyor. Kurgusu çok güzel. Anlatımı... Matruşka bebekleri gibi, hikaye içinde hikaye kurmuştu yazar. Karakterler sağlamdı. Ama ayrıca bir seferde de okuyamıyordum. Neil'in diğer kitaplarını okuyanlar yanlış kitaptan başladığımı söylüyorlar.

Anansi'nin dünyası, aynı bizim dünyamız gibi. Ancak ufak detaylarla bezenmiş, ince ince örülmüş. Kitap ilerledikçe tempo artıyor. Fikir yürütüyorsunuz. Ancak o fikirler ters tepiyor. Sonu beni çok etkiledi. Hem istediğim gibi bir sona ulaştı, hem de tamamen apışıp kaldım. Öyle bir son beklemiyordum. Çok sevdim. Hele Neil'İn kitap sonundaki teşekkürü daha başka hoşuma gitti. :)
kitabisevdaÖyküler de ağlar gibidir, her bir iplik diğerine bağlanır ve siz öyküleri takip ede ede merkeze ulaşırsınız. Çünkü merkez sondur. Her insan bir öyküdeki ipliktir.


Şişko Charlie'nin karakteri başlarda öyle yorucuydu ki! Ben salak karakterlerle anlaşamıyorum. - yazar buna çok şahane bir açıklama getirmiş ama.- Ancak sonra ona ısındım. Onun mağdur olduğunu, çırpındığını en sonunda da köklerine sahip çıktığını gördüm. Umulmadık şeylerin altından kalktı ve özünü buldu. Mirasına sahip çıktı. Hala şarkı söylemek onun için bir sorun, bambaşka biri olmadı. Ama büyüdü de. Misket limonunun önemini ise anlamış değilim pek. :)

Okurken zorlandığım, bazen sinirlenip kapattığım, yer yer Salak bu Charlie, ona ölüm! diye haykırdığım, son 200 sayfası bir çırpıda hüplettiğim bir kitaptı. Okurken değil okuduktan sonra sevdiğim... Öneri konusunda cidden kararsızım. Size bırakıyorum. Ama unutmayın: 'Bütün hikayeler Anansiye aittir.'  
kitabisevdaToprağın altındaki bir ses, yanından, "Yüz dört!" diye düzeltti sinirli bir şekilde.
Bay Nancy, cansız kolunu uzatıp yeni tabuta tık tık vurdu. "Sessiz ol, kadın," diye bağırdı. "Burada uyumaya çalışanlar var"

Kitap Hayvanı'nın yazısını da okumayı unutmayın! Çok güzel yazmış. :) Anansi Çocukları - Kitap Hayvanı



2 yorum:

  1. Mavi Kalem30.8.13

    %60,fena sayılmaz :)

    YanıtlaSil
  2. Kitap Notları19.3.15

    Ben bu kitabı bir buçuk aydan sonra dün bitirebildim. Son 20 sayfasında bile heyecanlanmadım. Fantazi çok sık okuduğum bir tür değil ama bu kadar sıkılmayı da ummuyordum. En azından sürükleyici olur sanıyordum. Bana hiç uymadı.

    YanıtlaSil