16 Ekim 2015

Kitap Yorumu: Beşinci Çocuk || Doris Lessing

Beşinci Çocuk
Doris Lessing

Tür: korku, aile, kurgu
Sayfa: 149
GR puanı: 3.52
Yayım tarihi: 1988
Puanım:

Harriet ve David Lovatt çifti için sadakat, aşk, aile yaşamı gibi kavramların 1960'larda bile modası geçmemiştir. Evlenirler. Çocuklarıyla huzur dolu bir yaşam sürdürürler. Ama beşinci çocuklarının doğmasıyla yeryüzündeki cennetleri yıkılacaktır.
"Beşinci Çocuk"la Doris Lessing, kendisi için yeni bir kurmaca alanında gezinmektedir. Son kelimesine kadar heyecanla okunan çağdaş bir korku öyküsü.



Beşinci Çocuk ilk başta iş partisinde tanışıp birbirlerine aşık olan ve altı, bilemedin sekiz tane çocuk istediğine kadar veren bir çiftle başlıyor. Londra'nın dışında Victorya döneminden kalma bir evi destekle alan çift, önce kendi yuvalarını kurup sonra da çevrelerindeki herkesi bu yuvaya dahil ediyorlar. Para sıkıntısı olsa da David'in zengin babasının yardımları hep kurtarıcı oluyor. Herkes mutlu. Çocuklar peşi sıra geliyor. Bir. İki. Üç. Dört. VE BEŞ.

Beşinci çocuk daha ana karnında sorun yaşatıyor anaç Harriet'e. Doğuduktan sonra da olaylar hiç kolaylaşmıyor. Beşinci çocuk olan Ben normal bir çocuk değil. Ne görünüş ne de zihnen ve bunun anormalliğin nasıl tüm insanları kaçırdığını gözler önüne seriyor kitap.

Doris'in bunu yazarken amacını tam olarak bilemiyorum ancak bence insanların iki yüzlülüğünü ve eğer toplumun 'güzel, normal' anlayışına uymuyorsa insanların nasıl çocukları feda ettiğini çok güzel göstermiş. Ve bu sırada da anaç, vicdanı olan bir annenin bu durumla nasıl baş ettiğini anlatmış. Baba mantıksal bir açıdan yaklaşırken anne duygusal yönü ortaya koyuyor.

Kitabı korku, gerilim diye etiketlemek bence çok normal. Çünkü Ben'in ne tür şeyler yapacağını ne karakterler ne de biz, okur olarak kestirebiliyoruz. İçinizi yiyor açıkçası.

Ben büyüdükçe bu kocaman aile paramparça oluyor ve bunun karakterler üzerindeki yansımasını görebiliyoruz. Kitap adeta bir çember gibi. Harriet ve David nasıl başladıysa, öyle bitiriyorlar. Tabii üzerlerinde yorucu bir ömrün izleriyle.

Çok ilginç ve ürkütücü bir hikaye. Doris'in kendi toplumunu, bireyi eleştirdiğini görmek mümkün. Üstelik size bunu iki tarafın nedenlerini vererek yapıyor. Rahatsız edici, kendinizi sorgulamanıza yardımcı, kısacık ama etkileyici bir öykü. Üstelik sizin de aklınızda Harriet kadar sorularla son sayfayı okuyorsunuz.

Beğendiniz mi? Paylaşın! :)

0 Yorumcuk:

Yorum Gönder